Ik heb geen idee of ik vaste lezers heb, het zullen er in ieder geval niet veel zijn. Waarom niet? Omdat ik zomaar maanden niets van me laat horen! Dat hoort niet bij een weblog. En nou was mijn voornemen voor 2008 niet dat ik eens wat meer van me zou moeten laten horen. Nee, het was laten vallen wat niet echt helemaal bij me past. En dit weblog past niet helemaal bij me. Anders zou ik wel vaker posten. Ik kan heel lang denken, ohja, eigenlijk moet ik nog een logje schrijven. En dat voelt dan ook als moeten. En aangezien ik geen enkele verplichting heb, zelfs niet tegenover dat handjevol vaste lezers wat ik misschien heb, zeg ik dus nu gedag. Bedankt dat jullie me hebben gelezen!

 

Liefs, Marlies

HET GAAT GOED MET BLOSSOM

 

Vanaf het moment dat we vorige week van de dierenarts terugkwamen is het gelukkig weer bergopwaarts gegaan met onze Oosterse dame. Waar ze voorheen eens in de twee à drie dagen wat at, eet ze nu twee à drie keer per dag. Het blikje A/D voer en het spuitje wat we kregen om te dwangvoederen liggen dan ook nog onaangeroerd in de kast.

 

Ze heeft tot nu toe alleen nog maar brokjes gekregen, zelfs het natvoer wat ik zo'n drie weken terug had gekocht hebben we niet meer nodig gehad. Fijn he? Ze begint nu ook eindelijk weer een beetje body te krijgen. Ze is altijd al licht geweest hoor, maar zoals het bij Oosterlingen hoort was ze wel altijd zwaarder dan ze eruit zag. De laatste tijd niet meer, ze was net een slappe vaatdoek. Heel erg mager en er zat gewoon niks meer in. Als je haar oppakte leek het net een lege omhulling met botten. Nu niet meer! Ze groeit weer, ze wordt zwaarder. Oke, ze zal nooit een zwaargewicht worden, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.

 

We mogen nog niet in haar bek kijken, dus ik heb geen idee hoe het er daar nu uitziet. Maar ik ga er maar vanuit dat alles minder rood is. Als het zo doorgaat is het niet nodig om haar kiezen te laten trekken, maar dat wil ik natuurlijk nog niet te hard roepen. Je weet tenslotte maar nooit of en wanneer het weer terugkomt. De antibioticaprik die ze gekregen heeft werkt voor twee weken, dus we zullen daarna nog wel even afwachten.

 

In ieder geval gaat het nu weer goed, en daar ben ik heel, heel erg blij om. Ik zou haar nu nog niet willen missen hoor! Ze is altijd al een beetje aan het kwakkelen geweest en wij hadden van kitten af aan al tegen elkaar gezegd dat zij een poesje is die vast niet oud gaat worden. En met dat in je achterhoofd verwacht je toch het ergste als je dan naar de dierenarts gaat. Maar gelukkig was al die spanning voor niks en GAAT HET GOED MET BLOSSOM!!!!!

Al een aantal weken hadden we van onze Blossom het idee dat het niet echt goed ging met haar. Ze zag er niet zo goed uit, ze liet zich opjagen door de andere katten (ze liet zich zelfs uit de bak jagen) en het leek wel of ze bang was voor haar eten. Heel vreemd. Ze was ook stijf als ze opstond, maar ze ligt ook vaak op de convectorput dus wij dachten dat het daaraan lag.

 

Na iedere avond strijd met eten, de ene avond at ze wel, de andere niet. Soms twee avonden achter elkaar niet, begon ze vanmiddag ineens over te geven. En even later ging ze aan de diarree. Ik heb meteen de dierenarts gebeld. Dat had ik al veel eerder gedaan als Taras niet geopereerd had hoeven worden, maar ik kan maar één ellende tegelijk overzien dus wat minder urgent leek werd uitgesteld.

 

Blossom bleek uitgedroogd te zijn (van de week nog niet, toen hadden we zelf nog getest, maar zoiets kan heel snel gaan  natuurlijk)! En ze blijkt een aangeboren tandvleesafwijking te hebben. Ze hebben haar gehouden en aan het infuus gelegd voor vocht. Ze hebben haar bloed getest, een langwerkend antibioticum gegeven en prednison. De ab en de prednison moeten haar bekkie weer gaan helen en het vocht is natuurlijk tegen die uitdroging. Het bloed was gelukkig goed, geen nierfalen of suiker of andere enge dingen, alleen haar eiwitgehalte was iets hoog. Dat kwam waarschijnlijk door de uitdroging, dus daar schonk de dierenarts niet veel aandacht aan.

 

Rond half 6 mocht ikhaar weer ophalen gelukkig, met de orders van de dierenarts dat ze toch echt wel iedere dag moest eten. Ik heb A/D voer van Hill's en een spuitje meegekregen dus als ze vanavond haar brokjes niet wil dan moeten we gaan dwangvoederen. Na het weekend moeten alle medicijnen hun werk gedaan hebben.

 

Mocht de prednison niet helpen, dan moeten waarschijnlijk al haar kiezen getrokken worden. Lijkt me geen pretje voor haar, dus ik hoop maar dat het hierbij is opgelost.

 

Pppff, wat een ellende zeg!

Hallo!

 

Ik heb twee advertenties op Marktplaats staan, een voor een Maxi Cosi Priori XP en een voor de Encyclopedia of Scrapbooking. Ben je geïnteresseerd? Ga dan gauw kijken!

 

Op de dag van Halloween, 31 oktober, is Taras geopereerd aan scheelzien. Van tevoren zag ik er niet zo heel erg tegenop. Ik zag meer op tegen het druppelen van zijn ogen achteraf. Terecht bleek later, maar goed. Dinsdagavond had ik het ineens niet meer van de zenuwen en de angst dat er wat mis zou kunnen gaan. Zeker toen Ferry ook nog zei dat 'ie nu toch wel bang werd dacht ik zo iets als: hallo, jij bent mijn rots in de branding, mijn steunpilaar. Als jij instort wat moet ik dan? Op wie moet ik dan leunen? Ik zag het echt allemaal even niet meer zitten. Gelukkig bleek dat twee ingestortte steunpilaren nog prima op elkaar kunnen steunen ;-)

 

Om 10.00 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Aangezien Taras tot twee uur van tevoren nog helder mocht drinken dacht ik slim te zijn. Ik heb hem om 7.30 wakker gemaakt en hem een beker limonade gegeven. Met moeite ging er een halve beker naar binnen. Het is toch wel raar natuurlijk, om door je moeder wakker gemaakt te worden en dan ineens limonade te moeten drinken.

 

De avond van tevoren hadden we zijn tas voor het ziekenhuis al ingepakt. Welke pyjama wil je mee? Welke knuffel? Welk speelgoed? Die stond dus klaar. Alleen zijn pantoffels zaten daar nog niet in. Alle papieren die mee moesten had ik al in mijn eigen tas gestopt. Haha, zo georganiseerd was ik nog nooit geloof ik :-)

 

We kwamen aan bij het ziekenhuis en een vriendelijke meneer bracht ons naar de goede kamer. In die kamer konden vier bedden, maar dan was de kamer ook meteen afgeladen vol hoor. Vier bedden en dan per bed nog twee ouders ernaast, ik was blij dat het later wat rustiger werd. Die andere kindjes waren allemaal al 's morgens vroeg geopereerd. Taras hebben we meteen maar zijn pyjama aangetrokken, ziekenhuisarmband omgedaan en op bed gezet. Hij dacht dat hij moest gaan slapen, maar dat was natuurlijk (nog) niet zo! Met z'n drieën hebben we gelottoot (ehm... is dat een woord?) tot dat de zuster, zuster Lydia, ons kwam halen. Lydia was iedere keer al een praatje komen maken met Taras en met ons, dus dat was wel leuk. Ook had Taras al een zetpil paracetamol gekregen, voor de pijn na de operatie. Die moest ik overigens zelf bij hem inbrengen, maar dat vond ik eigenlijk wel fijn.

 

Ik ben met Taras en Lydia naar boven gegaan, we moesten twee verdiepingen hoger zijn. En Taras vond het allemaal nog steeds erg leuk en spannend (gelukkig maar!). Ik moest een rare gele jurk aan en een muts op. Taras, die van tevoren had gezegd dat 'ie me uit zou gaan lachen, lachte niet maar vond het wel grappig. Eenmaal in de OK mocht hij bij me op schoot komen zitten. Eerst kreeg Bertus (zijn knuffel, een lammetje) een kapje voor zijn mond en toen Taras. Taras mocht een beetje spelen met zijn kapje en kijken of het wel op zijn gezicht paste. Op een gegeven moment zei iemand tegen hem dat ze zijn hoofd vast zou gaan houden. Ze nam ook het kapje van hem over en iemand anders deed de kraan open. Taras begon te strekken en te stuiptrekken. Dit had ik helemaal niet verwacht. Ze hadden van tevoren wel gezegd dat hij ineens heel erg zwaar zou worden, maar dit hadden ze er niet bijverteld. Ik schrok er dan ook best wel van. En wat is zo'n kind zwaar op zo'n moment zeg, ik kon hem bijna niet meer op mijn schoot houden. Gelukkig verzekerde de mensen daar me meteen dat dit normaal is en dat Taras het ook niet meer merkte. Toen hij zijn lichaam eenmaal weer stil hield, werd hij van me overgenomen en op de operatietafel gelegd. Onderweg verloor hij nog een slof, die ik mee moest nemen. Stond ik daar een beetje verloren met maar één pantoffel! Ik was heel erg bezig met die pantoffels. Moet hij deze niet ook aan, of die andere dan niet ook uit? Maar ja, allemaal niet dus, ik mocht hem nog een kus geven en toen moest ik weg.

 

Lydia stond nog op de gang op me te wachten en zij bracht me ook weer naar de zaal, waar Ferry op me zat te wachten. Wij zijn toen meteen naar beneden gegaan om even wat te eten. Het was ondertussen rond 11.30 en we hadden vreselijke trek gekregen. En geen idee natuurlijk wanneer er weer tijd en gelegenheid zou zijn om wat te eten.

 

Ongeveer een uur  laten kwam Lydia weer. Taras mocht weer opgehaald worden! Dit keer ging Ferry mee naar boven. Hij moest daar nog even wachten tot ze Taras zijn infuusnaald verwijderd hadden, want door de narcose lag hij zijn hele bed door te crossen (lang leve de hoge spijlen aan zo'n bed!) en hij bleef met die naald overal achter hangen. Dat deed natuurlijk pijn. Later zagen we dat ze wel op vijf plekken hadden geprobeerd te prikken, overal zag je kleine gaatjes met een blauwe plek er omheen.

 

Taras was erg gedesoriënteerd door de narcose. Af en toe werd hij wakker, maar meestal sliep hij met zijn ogen al dan niet open. mijn moeder is nog even geweest in het ziekenhuis, wat ik erg fijn vond, maar wat hij niet meer wist de volgende dag. Dat verbaasde me natuurlijk ook niet. Hij was zo ver weg!

 

Net toen we naar huis wilden gaan begon hij met spugen. Oh wat was hij miselijk! Zo zielig vond ik dat :-( Hij besefte niet wat er was gebeurd en waarom hij zo'n pijn had en dan ook nog gaan overgeven. De andere kindjes waren allemaal niet misselijk geweest overigens. Nog maar even gebleven dus. Toen hij op een gegeven moment weer een tijdje sliep hebben we hem toch maar wakker gemaakt om naar huis te gaan. Wij naar beneden, Taras in de hal weer spugen! Gelukkig had ik nog een spuugbakje en kwam de receptioniste meteen met keukenrollen aangelopen, zodat ik de boel nog een beetje schoon kon maken.

 

Thuis hebben we hem een zetpil gegeven tegen de misseljkheid en die hielp wel goed. In het ziekenhuis kon dat niet, omdat hij net voordat hij ziek werd al een zetpil paracetamol gekregen had. Hij viel in slaap op de bank rond 18.00 uur, helemaal uitgeput natuurlijk van alles wat er die dag gebeurd was. Mijn schoonouders zijn nog even langsgeweest, maar daar heeft hij ook gewoon doorheen geslapen.

 

Rond 19.30 uur hebben we hem naar boven gedragen, waarvan hij heel even wakker werd. Gelukkig sliep hij daarna meteen weer door en hij is niet meer wakker geworden. Tot ik om 5.00 uur ineens hoorde gillen: mamaaaa ik heb honger en dorst!!!! Tja, dat verbaasde me niets, dus wij zijn maar meteen samen beneden wat gaan eten en drinken. Toen wilde hij spelen, hij was wel klaar met slapen vond hij. Ik vond van niet :-) En hij heeft nog tot half 10 de volgende ochtend liggen ronken. Ik ben donderdags nog voorzichtig geweest emt eten en drinken, uit angst dat hij weer misselijk zou worden. Maar die angst was ongegrond gelukkig.

 

En dan die druppels he? Iedere dag drie keer een druppel in elk ook. Ze hadden me al gewaarschurd dat die druppels flink pijn zouden doen en dat was ook zo. Heel erg vond ik het dat ik mijn mannetje zo'n pijn moest doen iedere keer, maar wat een bikkel zeg. Wat een kanjer! Elke keer als ik zei dat hij druppels moest ging hij gewoon liggen op de bank. Hij draaide zijn hoofd ook niet weg of zo, hij liet me gewoon mijn gang gaan. Wat fijn dat hij zoveel vertrouwen in me heeft! Gisteren was de laatste dag dat hij de druppels moest en morgen gaan we naar de bioscoop om te vieren dat dat voorbij is. Ik had een stickersysteem gemaakt, drie stickers per dag kon hij plakken op een vel papier, voor iedere keer druppelen een sticker. Als hij drie stickers had, dan mocht hij een Diego-koek. Achteraf niet zo handig, want die derde keer druppelen was altijd rond etenstijd. Maar ach, die twee weken op een heel leven maakt dat ook niet zoveel uit natuurlijk. Dan maar wat minder avondeten hoor!

 

Toen we op controle gingen waren zowel de ortpotiste als de oogarts zeer tevreden. Voordat hij was geopereerd had hij een afwijking van 27 graden en na de operatie nog maar 6 graden. En als het onder de 10 is dan zijn ze tevreden. En ik dus ook :-) Het is allemaal zeker niet voor niks geweest. Zijn ogen staan nu nog niet helemaal recht, maar dat komt nog goed. Langzaam trekt het helemaal bij. Zijn hersenen moeten nog wennen aan het andere signaal wat ze van zijn ogen krijgen zeg maar.

 

Eind goed al goed dus, en ik ben ontzettend blij dat het achter de rug is!

Vanmiddag legde Taras een armband op zijn hoofd en zei: Ik ben koning Taras. Later legde hij diezelfde armband op mijn hoofd en zei: En jij bent koning mama  Lieieieieief!

 

We zijn vandaag naar de dierenthuin geweest. Dat was alweer een tijd geleden (volgens mij was in mei de laatste keer) dus we hadden er heel veel zin in. En we hadden een tijde geleden aan Ferry zijn oma beloofd dat we haar een keer mee zouden nemen, dus gingen we gezellig met zijn vieren.

 

Het was prachtig weer en niet zo druk, nou beter kan het niet toch? Helaas had Ferry nie zoveel zin om foto's te maken, dus dit keer geen mooie plaatjes.

 

Inmiddels zijn we een paar weken verder en zag ik dat dit berichtje nog in mijn concepten stond. Ik? Blond? Welneeeeeeeee! Nou ja, toch maar geplaatst dus :-)

 

 

Twee weken terug was ik jarig en ik heb zo ontzettend veel prachtige verjaardagskaarten gekregen, die wil ik natuurlijk wel even showen :-)

 

 

 

 

 

en weet je wat nou zo leuk is? Ik heb net op het Magisch Forum een armband van amethist gewonnen. Er was een prijsvraag, omschrijf je ervaringen met de amethist. En nou is de amethist een van de weinige stenen die ik heb dus ik heb daar een verhaal over geschreven. En daarstraks kreeg ik te horen dat ik nog gewonnen had ook. Vijf minuten later kwam ik dit tegen. Toeval bestaat niet, dat bewijs is weer eens geleverd.....

 

Dit is het verhaal wat ik had geschreven:

 

De opa van mijn vriend was voor zijn hobby sieradensmid en stenenverzamelaar. Naruutlijk combineerde hij deze twee hobbies graag door gouden en zilveren sieraden te maken met mooie stenen erin verwerkt. Op een keer waren we bij hem op bezoek en hij liet de nieuwe dingen zien die hij had gemaakt. Het was niet veel, zijn gezondheid was niet al te best meer. Maar er zat een zilveren hanger met 3 stukken amethist in. Ik zei dat ik die de mooiste vond van wat hij die keer liet zien. Hij bergde later (toen iedereen gekeken had) alles weer op. Een uur later, vlak voordat we weg wilden gaan, drukte hij me de hanger in mijn handen. Ik mocht hem hebben! Ik koester hem en draag hem heel vaak. Opa is inmiddels overleden, maar door die hanger is hij nog altijd heel dichtbij me.

Een tijdje geleden schreef ik hier over de crazyexchange groep die nieuw was opgericht. Ik heb me er toen meteen bij aangesloten en afgelopen wee heb ik van maarliefst twee mensen cadeautjes ontvangen. Het zijn stuk voor stuk prachtige dingen!

 

Van Marc uit België:

 

 
 

 

En van Nelly uit Frankrijk:

 

 

 

Leuk he? En nu is het dus de bedoeling dat ik ze allebei een zelfgemaakt cadeautje terugstuur binnen een maand. Wel veel vind ik dat, ik had eigenlijk aan willen geven er maximaal een per maand te doen, maar daar was ik al te laat voor. Deze waren al onderweg! Nou ja, zodra deze cadeautjes de deur uit zijn kan ik dat alsnog veranderen.